Contagious

Funny how a simple song affect us. As if it was written for us. It's funny how we got affected by the simple emtion that a person give to us. It's funny how that emotion eat us and make us feel too happy or too sad. There are lot of things in this world that I want to conquer. But I just dodn't have the enough courage. I felt weak with the possibilities that might disappoint me. I felt weak because I know that I'll to do this alone.

There's A Thin Line Between Friends and Strangers

"I've had enough."

          Oo kasi ayoko na. Bakit kelangan maging ganun ang mga tao? Tinitake advantage ang kabaitin mo. Buti sana kung naging mean ka sa kanila kasi hindi. Bakit ba hindi na laagalitan na in fact di ba dapat ako magng mgaing kuntento sa ginawa nila. Nakasakit na sila ng sobra hindi pa ba sapat yun? Wala lang, masyado lang akong takot para di masabi na tama na. Ayoko na, nakakasait na kayo ng sobra. Kasi sa huli ako naman lagi yung lumalabas na mali sa huli ako yung kagagalitan na in fact di ba dapat ako ung magalit sa kanila. Pero look, ako yung lumalabas na mali. Sana from the first place sinabi na nila hindi yung ako lagi ang nakakaalam. Sige magplastikan tayo hanggang sa makonsensya ka sa ginagawa mo.

The Struggle In Every Pain

"You don't how it feels to be left without any words to hear"

          Di ko alam kung bakit hanggang ngayon nagkakaganto pa din ako. I mean sa parehas na tao pa din. Bakit? Di ba dapat maging okay na ako ngayon? Di ba dapat lahat ngmga nakikita ko, di na ko maapektuhin. Pero bakit ganun? Bakit naiinggit ako? Na ang nasa isip ko sana ako na lang g ulit yung nasa tabi niya, yung lagi niyang kausap, ung lagi niyang kinekwentuhan. Sana ako na lang. Nakakasawa na yung gantong pakiramdam ko pero bakit di ako amtautauhan? Nakakalungkot lang kasi kada umaga siya pa din una kong naiisip. Tuwing bago siya huling iisipin ko. Tas maalala ko lahat na sana ganto pa din kami hanggang ngayon. 

    Sana matapos na 'to. Kasi pagod na pagod na ko umiyak. Wala na kong kayang iiyak pa kasi feel ko naubos ko na siya. Sana wala na yung pain. Sana wala na yung jealousy. Sana wala na yung envy. Sana makalimutan ko na yung love. Sana maging manhid na lang ako. Kasi nahihirapan na ako. Napapagod na ako. Napagod na ako magtago sa isang maskara na punong pno ng pain. Ayoko na.

Beauty and Power

          Sabi nga nila "Wala kang karapatang manlait kundi ka naman kagandahan." 

    Pero bakit? Kasi parang nilait mo na din ang sarili mo ganun? Di ba parang ang unfair. Bakit ba ganto tayo ano? Pag mataba ka, kung tignan ka nila habang nagsusukat ng damit eh kala mo nanakawin mo yung sinusukat mo. Ang sarap sabihin na "O eto pera ko! Isusupalpal ko pa sa'yo." Pag panget ka at bumibili ka ng make-up lalapitan ka pa ng sales lady at sasabihin, "Ay ma'am, mas bagy 'to sa'yo." Epal lang? Ikaw ba gagamit? Ikaw ba ang mawawalan ng pera? Hindi naman di ba? Bakit ganun? Di naman porket maganda ka na eh pwede ka na manlait at mag-reyna sa mundo. Di porket seksi ka eh pwede mo ng angasan ang ung sino mang gusto mong angasan. We're equally created naman di ba? Kaso bakit ganun? Bakit kelangan may nag-oover power? Bakit kelangan may mas superior sa'yo. Bakit kelangan physica appearance lagi. Bakit?! T*ng In*ng buhay naman yun oh. Sana malaman nilang andaming tao ang ayaw nang makipag-reach out sa ibang tao dahil sa low self esteem nila, dahil lang sa mga discrimination na nararanasan nila. Kelan ba magiging masaya ang mundo? :(

It's a Long Road

          Hindi sa lahat ng pagkakataon nasa pabor mo lagi ang mga manyayare. Sometimes nalilihis din siya. Alam mo yun para matutuo naman tayo kahit papano. Ewan ba, bakit ba tayo ganto ano? Di tayo natututo sa isang pagkakamali. Kelangan maubos muna tayo bago matauhan. Mahaba ang ating lalakbayin sana sa journey natin we could use the things that we learned from our past experiences. Use them to stand up and be brave enough to move on to your journey.

Lalalala

     It's been a while since my last post and right besides thinking about graduation and universities that I am planning to attend =))))), I wanna sum up every significant memory that I had this schol year. Pero right now magtatype muna ako ng magtatype K? Kasi wala pa akong maiisp eh. HAHAHAHAHA. Tuliro pa ko. Anyway gusto ko lang mag post dito kahit walang sense. Sige na nga ciao!

Looking Back

     There would be a time that we will let our heart broken.  And there would be a time when we will let our hearts love again. Because falling in love, is a continuous process of loving, heartbreaking, healing, and loving again.

     Seriously speaking, I never thought that I would be in this situation nor imagined it. But, yep! I found myself in this wonderful situation. Age doesn't really matter when you're in love. It's just a matter of knowing what to give and what not to give. Accepting each others imperfection. Trusting each other. And believing with each others sparks. It is always about enjoying what you have, dreaming what you want, and step by step achieve it. Maybe I've been through lots of hardships after the break up, but now I can say, "I'm almost over it".

     Right now, I just wanna look back on the moments when we were together. When I spent until 3 am tweeting with him or texting him. It was magical? HAHAHA. Because right now I miss doing all that stuffs. That's why all I did was reread those tweets and messages and thought of the exact feeling that I had when I read those. :). Honestly, I still love him. It doesn't really fade eh. But summing up my love for him now, ewan ko pero I know it's not enough to (if possible) be together again. Because it's just love. As in love na normal? Love na okay love na kita. Ganun na lang? I just wished for my perfect peace. Anyway, GOODNIGHT! It's 3 am na almost eh. :*