Evermore

                                          

“Some things are left unspoken. Some things are left undone. In that way sufferings will be less. In that way it will seize the pain. And in that way, love will be preserved.”

                I was in awe of loosing you. Of someday you might forget me, and that when you leave I might just be a part of your trashed memory. And whenever I thought of it, I cried a river. Breaking up is inevitable especially at our age, pero I’m wishing na sana yung ating mag last ng matagal. Breaking-up kaya kong tanggapin yun. It’s just a matter of acceptance nga sabi nila. Pero loosing you and forgetting me wasn’t a part of my plan. Kanina nga habang nagkekwentuhan kami ni Moreen nung kumakain kami sa KFC “Tanggap ko naman yung naging ending namin eh. Kung ayun sige ayun.” –Moreen. "Pero ang empty ng pakiramdam di ba? Yung parang may kulang. Yung parang gusto mo maghanap sa kahit anung paraan maging kayo ulit, kasi parang may kulang.”- Ako.  Kasi pagbalik baliktarin mo man ang mundo, TOTOO ang sinasabi ko. Na kahit nagbreak kayo kung may pagmamahal pa diyan sa puso mo, may emptiness kang mafefeel na aftershock ba.

     Kanina I felt like giving-up na lang ito. Kasi di ko na alam kung may pag-asa pa ba sa ginagawa ko. Na kung pinagpatuloy ko ba ‘to, magiging masaya pa ba ako. Nagkwento ako kay Sir Gabby. Nanhingi ako ng advice sa kung anung gagawin ko. Sabi ko “Sir, ayoko na po...” habang pinipigil ko ang pagtulo ng luha ko. “di ko na po kasi alam kung tama pa po ba ‘tong ginagawa ko. Bumitiw na lang kaya ako po?” Sabi naman ni Sir Gabby sa akin “Huwag! Ayan ang huwag na huwag mong gagawin. Lalo na kung alam mo sa sarili mo may hindi ka pa nagagawa. Tinanong mo na ba siya? Sinabi mo na ba yan sa kanya? Hindi pa di ba? Huwag kang basta bastang bibitiw kas baka pag-sisishan mo. Yan ang pinakamasakit sa lahat. Ang i-regret ang mga hindi mo nagawa. Ang sabiin na, ‘sayang, di ko to nasabi o kaya nagawa nung may pagkakaton pa’. Huwag mong paabutin na masabi mo yun. At yun ang iyakan mo. Okay lang kung mabigo ka at iyakan mo yun, kasi okay lang yun. Normal lang yun pero ang iyakan mo ang isang bagay na hindi mo nagawa. No. Huwag kang bibitaw dahil nakakaramdam ka na ng pagod.” Natauhan naman ako sa sinabi niyang yun. Siguro nga hindi pa ‘to ang panahon para gawin ko yun. Ayoko din i-regret ang mga hindi ko ngawa. Sana I have the courage to ask. Sana...

     Letting go wasn’t really that difficult. It’s the memories that we left behind. It’s not the pain that hurt us. It's the regrets. It's the feelings that we missed. It’s the feelings that we wished to have again.

“I won’t let go. I won’t give up. Life is full of absurdity. I will hold on. And I will always wait for you.”