Untitled

          Kasi wala akong maiisip na title eh. Bakit ba! Ang gusto ko lang naman ngayon ay masabi kong anung nararamadaman ko. Yung totoo? Ang empty ng araw ko. Di ko alam kung bakit, pero malamang kasi namimiss ko lang siya. Bakit ba kasi ang hirap hirap niyang kalimutan. I men ang hirap tanggapin na friends na lang. Bumabalik-balik tuloy sa isipan ko yung mga sinabi sa akin ni Jenny. Wala lang, tas naiyak ako kanina habang nagbabasa ako ng mga saved messages galing sa kanya. Sana pwede akong pumunta sa araw at oras na iyon no? Wala lang. Pero so far, masaya naman ang araw ko, kulang nga lang, pero masya. Paulit-ulit? Kung ayaw niyo yung kadramahan ko, jusme wag niyo basahin ang blog posts ko. HAHAHAHA. Di naman ako nagpapaimpress eh. HAHAHAHA. Sige na. Ciao!